مىآورند : دليل اوّل : راه ثبوت امامت يا نصّ است و يا اجماع در بيعت . همانطور كه گفتيم و پس از اين نيز به تفصيل خواهيم گفت در اين مورد ، نصى وجود نداشت و اجماع نيز - به اتّفاق تمام مسلمانان - براى كسى غير از ابو بكر محقّق نگرديد . دليل دوّم : اجماع در مورد بر حق بودن يكى از اين سه تن منعقد مىگردد : ابو بكر ، على و عباس . على و عباس با ابو بكر به كشمكش نپرداختند . در صورتى كه اگر ابو بكر بر حق نبود با او درگير مىشدند . چنان كه على با معاويه درگير شد . به طور معمول نيز در چنين امر مهمى ، اختلاف و درگيرى پيش مىآيد . علاوه بر اين ، درگير نشدن در جايى كه امكانش وجود دارد با عصمت ، منافات دارد ؛ زيرا سكوت در چنين موقعيتى ، معصيت بزرگى است و عصمت را از بين مىبرد . شما هم كه عصمت را براى امام واجب مىدانيد و آن را يكى از شرايط احراز مقام امامت مىشماريد . اگر گفته شود كه امكان برخورد با ابو بكر ، براى على و عباس فراهم نبود ؛ مىگوييم : شما كه معتقديد على از ابو بكر شجاعتر و در دين استوارتر و از حيث افراد قبيله و ياران بيشتر و از نظر نسبى شريفتر و از لحاظ جسمى كاملتر است و بدون شك اگر مردم نص مورد نظر شما را - در مورد امامت على - ديده يا شنيده بودند ، انصار ، ابو بكر را بر على ( ع ) ترجيح نمىدادند . آن هم با توجّه به اينكه پيامبر در اواخر عمر خود روى منبر فرمود : « إنّ الأنصار كرشى و عيبتى » و انصار از نظر تعداد سرباز و نظامى غالب بودند و خوب بود كه پيامبر ( ص ) به آنان دستورى مىداد تا على ( ع ) را در امر خلافت يارى كنند و با هر كس كه در مورد نص خلافت على مخالفت ورزد ، بجنگند . از اين گذشته ، فاطمه ، دختر پيامبر ، با آن مقام و الا همسر او بود و حسن و حسين دو سبط رسول خدا ( ص ) فرزندانش و عباس با آن موقعيت عالى همراه او بود . روايت شده كه عباس به على ( ع ) گفت : دستت را دراز كن كه با تو بيعت كنم تا مردم بگويند : عموى پيامبر با پسر عمويش بيعت نمود و ديگر هيچ كس در مورد تو اختلاف نظر پيدا نخواهد كرد . و زبير با آن شجاعتش همراه على ( ع ) بود . مىگويند : وى شمشيرش را كشيد و گفت : من با خلافت ابو بكر موافق نيستم ، و ابو سفيان گفت : اى فرزندان عبد مناف ! آيا رضايت مىدهيد كه يك فرد از قبيله تيم بر شما حكومت نمايد ؟ به خدا سوگند دشت را پر از سواره نظام و پياده نظام خواهيم كرد . انصار نيز با خلافت ابو بكر موافق نبودند و چنان كه ذكر كرديم گفتند : از ما يك امير و از شما نيز يك امير . اگر در مورد امامت على ( ع ) نص روشنى وجود داشت قطعا آن را مطرح مىكردند . و مىتوانستند با ابو بكر برخورد